
صدای سفید با زبان طنز تلخ و دیالوگهای فلسفی، دنیایی پر از صدای پسزمینه (تلویزیون، رادیو، وسایل برقی) را در مقابل یک بحران محیطی ترسناک قرار میدهد. فیلم با بهرهگیری از تصویرسازیهای استیلیزه و اجرای فوقالعاده بازیگران (مخصوصاً آدام درایور)، نقدی سورئال اما دقیق به مصرفگرایی، ترس از مرگ و بیمعنایی مدرن ارائه میدهد. صحنه نمادین رقص در فروشگاه مواد غذایی بهشدت به یاد ماندنیست.
نظرات (0)
برای ارسال نظر وارد شوید
با ثبت نظر خود به بهبود کیفیت محتوا کمک کنید
هنوز نظری ثبت نشده
اولین نفری باشید که نظر میدهد